"O Σόιμπλε, η Villa και η επανεφεύρεση της Κεντροαριστεράς.."

του Μιχάλη Κορδαλή


Το πρόσφατο "μπάχαλο" των δηλώσεων στελεχών του Συ.Ριζ.Α. ένα πράγμα αναδεικνύει ξεκάθαρα:
To μεγάλο πολιτικό κενό της Κεντροαριστεράς, ως πυλώνα δημοκρατικής σταθερότητας και εκπροσώπησης μιας πλατυάς κοινωνικής συμμαχίας.

Αυτό λοιπόν που μπαίνει δυναμικά στο δημόσιο διάλογο και είναι ικανό να φέρει ανακατατάξεις είναι το ζήτημα της φυσιογνωμίας του εν λόγω κόμματος από τη στιγμή που αυτό αναδείχθηκε δεύτερο στις προτιμήσεις των πολιτών. Είναι λοιπόν ο Συ.Ριζ.Α. το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που βρίσκεται σε τροχιά εξουσίας ή παραμένει στο στελεχιακό του δυναμικό μια ετερόκλητη συνισταμένη περιθωριακών και μη φωνών?
Το πολιτικό "μπαλάντζο" σε επίπεδο ηγεσίας παίζεται σε μια ακροβασία μεταξύ Σόιμπλε και Βίλλα Αμαλίας όμως η εσωτερική υπαρξιακή διαμάχη δεν είναι κάτι που αφορά τους πολίτες.

Αυτό που μας αφορά άμεσα όλους είναι η εκλογίκευση του δημοσίου διαλόγου στα θεσμικά συνταγματικά πλαίσια κι όχι η εκτροπή του στα άκρα της πολιτικής γεωγραφίας. Γιατί με αυτήν την έννοια ο Συ.Ριζ.Α. είναι ένα άκρως παραθεσμικό κόμμα. Ένα κόμμα που επένδυσε στον αχαλίνωτο "αντιμνημονιακό" λαϊκισμό και τα ευήκοα ώτα που δημιουργεί το βάρος της δημοσιονομικής κρίσης. Το κάλεσμα για ανάδειξη κυβέρνησης της "Αριστεράς" με συμπαραστάτη τον κινούμενο παραπλεύρως της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής Πάνο Καμμένο είναι ένα μόνο δημαγωγικό πταίσμα. Ακολουθούν οι ευχές για "αργεντινοποίηση" της ελληνικής οικονομίας, το αναμάσημα ξεπερασμένων κρατικιστικών "μαγικών" λύσεων μαζί με την πολιτική πλαστοπροσωπεία και την ανιστόρητη αναπαραγωγή φράσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το κυριότερο όμως ολίσθημα για το επιτελείο της Κουμουνδούρου είναι η επιλεκτική καταδίκη της βίας που συνειδητά ή ασυνείδητα οδηγεί εν τέλει στη νομιμοποίηση της στο θυμικό των πολιτών. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς αν και έδειξε εξαιρετική ευελιξία στο αγκάλιασμα κάθε δήθεν αντισυστημικής έκφρασης ακόμη και με αντικοινωνικό περιεχόμενο (βλέπε "Κίνημα Δεν Πληρώνω) αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκαμπτο ως προς τον απογαλακτισμό απ΄την περιθωριακή αριστερά, την αριστερά που παίρνει με τον ίδιο τρόπο την "ηθική" εκδίκηση της για τους "rangers" και την ΕΚΚΟΦ.

Αυτό δε σημαίνει πως τα ίδια τα στελέχη του Συ.Ριζ.Α. στο σύνολο τους έχουν αντιδημοκρατική κουλτούρα αλλά ότι υποθάλπουν στην πράξη ένα άκρως επικίνδυνο φαινομένο ρίχνοντας την μπάλα στην εξέδρα της πολιτικής βίας προς άγρα ψήφων. Και η πολιτική βία είναι δυστυχώς το γήπεδο της Χρυσής Αυγής και της ακροδεξιάς.

Γι' αυτό οποιαδήποτε επιλεκτική ανάγνωση φαινομένων τραμπουκισμού όπως κι απ΄την άλλη οποιαδήποτε επιλεκτική ανάγνωση της νομιμότητας συνιστά ευθεία βολή στον κοινοβουλευτισμό καθώς αντί να επισημαίνεται η ανάγκη ενίσχυσης των θεσμών, του δημοκρατικού ελέγχου των εξουσιών προκρίνεται το ατελέσφορο δόγμα του "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος", το δόγμα του κοινωνικού εκφασισμού.
Η Villa Αμαλίας είναι σίγουρα μια "πεπονόφλουδα" της τρικομματικής που θα λεγε κι ο Η.Ηλιού. Μια πεπονόφλουδα όμως που εσκεμμένα πατιέται από την αξιωματική αντιπολίτευση υπό το βάρος της άρνησης να καλυφθεί πολιτικά ένα κενό που καλύφθηκε μονάχα εκλογικά.

Εδώ είναι που έρχεται ως αντιστάθμισμα, η πολιτική χρησιμότητα της κεντροαριστεράς ως δύναμη αλλαγής και κοινωνικής συνοχής, ως ανάχωμα στη ρητορική των άκρων και της διχαστικής παλαιοκομματικής πόλωσης. Μιας κεντροαριστεράς που οφείλει να αφήσει πίσω της, τις λογικές φεουδαλικής νομής του κράτους, τον οικονομικό παρασιτισμό και το πολιτικό πελατολόγειο για να μιλήσει με σύγχρονη γλώσσα για την προκλήσεις του μέλλοντος.Ένας πολύφωνος και χωρίς συμπλέγματα, γνήσια δημοκρατικός σχηματισμός που θα θέσει τα ζητήματα ως έχουν.Θα μιλήσει για την ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης γιατί μόνο τότε το χρέος, το όποιο χρέος θα είναι πραγματικά βιώσιμο και για τη συμπόρευση πάνω σε ένα μεταρρυθμιστικό μονοπάτι. Μονοπάτι που περνά αναγκαστικά μέσα από το θεσμικό εκσυγχρονισμό γιατί αντιλαμβάνεται την σημερινή κρίση ως κρίση Δημοκρατίας.

Γι' αυτό μόνο όταν πάψει το πολιτικό κενό της κεντροαριστεράς θα ασχοληθούμε με τα πραγματικά, τα ουσιώδη προβλήματα όπως το τέρας της ανεργίας, της μετανάστευσης των νέων και της διαφθοράς. Προβλήματα που αφορούν ολόκληρη την κοινωνία κι όχι μόνο το μικρόκοσμο της πλατείας Εξαρχείων.

Όμως αυτή η κεντροαριστερά σήμερα δεν υπάρχει και οι πολίτες καλούμαστε να την επανεφεύρουμε...

 

Ο ξένος που θα μας σώσει...

Του Μιχάλη Κορδαλή

"Αφιερωμένο στους νέους και τους απανταχού Έλληνες της διασποράς που στάθηκαν αρωγοί για την αναγέννηση της πατρίδας μας σε κάθε ιστορικό σταυροδρόμι"

Είναι γεγονός πως την τελευταία τριετία της βίαιης στροφής μπροστά στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, το χρηματοπιστωτικό σύστημα δοκιμάστηκε απ΄την μεγάλη έξοδο κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Ωστόσο, η πλέον σημαντική ταυτόχρονη έξοδος που συντελέστηκε είναι αυτή του ανθρώπινου κεφαλαίου, των νέων δηλαδή επιστημόνων κι εργαζομένων που επέλεξαν το δρόμο της απασχόλησης μακρυά απ΄την Ελλάδα και πιο μακρυά κυρίως από ένα μέλλον ανεργίας, οικονομικής επισφάλειας και υποαμειβόμενης εργασίας. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο που όταν αποκτήσει κρίσιμη μάζα είναι ικανό να έχει είτε αναγεννητικές είτε καταστροφικές επιπτώσεις.Το εφιαλτικό ποσοστό της ανεργίας λοιπόν και η πανευρωπαϊκή πρωτιά της νεανικής ανεργίας στη χώρα μας με κάτι παραπάνω από 1 στους 2 κάτω των 25 να μην εργάζονται ωθεί την ελληνική νεολαία να αναζητήσει την τύχη της εκτός των τειχών. Η θλιβερή παραδοχή όμως δεν είναι αυτή αλλά εκείνη που θέλει την ελληνική κοινωνία να αποστερείται από το πιο παραγωγικό, το πιο δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.Άνθρωποι με ζήλο, επιστημονική αρτιότητα, όρεξη για εργασία και διάθεση για προσφορά στο κοινωνικό σύνολο αντί να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ασθμαίνουσα ελληνική κοινωνία κι οικονομία επιλέγουν να τις παράσχουν σε άλλες χώρες που έχουν και τη βούληση να τους εντάξουν συνολικά στον εγχώριο ιστό και να τους προσφέρουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.

Oι νέοι Έλληνες δεν είναι πια σίγουρα οι γκασταρμπάιτερ του παρελθόντος αλλά υψηλών προσόντων εξειδικευμένοι εργαζόμενοι. Κάτι τέτοιο σημαίνει πως η προίκα, η εθνική "επένδυση" της δημόσιας παιδείας έστω και με τις στρεβλώσεις της δεν πρέπει να είναι μια ακόμη θυσία που θα πάει χαμένη. Άλλωστε τα ίδια τα κράτη που αποτελούν κράτη υποδοχής αυτής της νέας "ιδιότυπης" μετανάστευσης καλά καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού έχουν διαμορφώσει αντίστοιχες στρατηγικές κοινωνικού και φορολογικού κυρίως χαρακτήρα που δεν ευνοούν την πρόσκαιρη απασχόληση αλλά την ένταξη και την παγίωση της παραμονής των νέων εργαζομένων που μπολιάζουν την κοινωνική και οικονομική ζωή της καινούριας τους εγκατάστασης.

Βέβαια κάθε κρίση είναι πάντοτε και μια ευκαιρία. Ευκαιρία για νέους με τολμη να "πλουτίσουν" σε γνώσεις, κοινωνική κι επιστημονική εμπειρία αντί να παραμένουν σε μια χώρα χαμηλών προσδοκιών, με μια πολιτική τάξη που επενδύει στο λαϊκισμό των άκρων της πολιτικής γεωγραφίας και στην πελατεία του οικονομικού παρασιτισμού. Μια χώρα που αν δεν ανακοπεί αυτή η πορεία εκτροπής του εθνικού διαλόγου στις "ως δια μαγείας" λύσεις, δεν σταθμιστούν οι συλλογικές μας προτεραιότητες ενδέχεται να μεταραπεί σε κοινωνικό λάκκο των κάτω Βαλκανίων.

Τώρα λοιπόν, που οι μαγικές λύσεις στερεύουν, όπως απέδειξε το δυστυχές παράδειγμα της προσφιλούς μας Κύπρου, τώρα που το παραμύθι δεν έχει "πρίγκηπα" αλλά μόνο το δράκο του εκφασιστικού λαϊκισμού αποδεικνύεται πως ο μόνος ξένος που θα μας σώσει είναι αυτοί, οι νέοι Έλληνες του εξωτερικού.

Οι νέοι που με τη δουλειά τους, την άρτια κατάρτιση τους αποτελούν την καλή έξωθεν μαρτυρία για την Ελλάδα. Αυτοί και η διάθεση τους για προκοπή είναι η πρώτη ελπίδα για ανάκτηση της εθνικής μας αξιοπιστίας στο εξωτερικό κι όχι ο "εξαγωγικός" πολιτικαντισμός. Είναι οι ίδιοι νέοι που με το προϊόν της εργασίας τους ίσως ακόμη και στο άμεσο μέλλον θα μας κάνουν να αισθανθούμε ξανά υπερηφάνοι. Η εμπειρία τους σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της υφηλίου θα καταστή επιπλέον χρήσιμη σε μια ενδεχόμενη προσπάθεια κινητοποίησης των δημιουργικών δυνάμεων του Ελληνισμού για τον εξορθολογισμό κι εκσυγχρονισμό του κράτους.

Ταυτόχρονα οι νέοι Έλληνες μετανάστες καταδεικνύουν αυτό που και η δημοσινονική πληγή της κρίσης έχει καταστήσει σαφές εδώ και πολύ καιρό. Ότι δηλαδή χρειάζεται σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και συνολική στρατηγική στην Παιδεία και την Εργασία για να διασφαλίσουμε ότι θα υπάρχει μέλλον σ' αυτόν το τόπο.

Μέλλον που δεν μας εξασφαλίσει κανένας "σκοτεινός" ξένος χρηματοδότης αλλά τα δικά μας παιδιά που διδάσκουν πως κοινή πατρίδα είναι η Αξιοπρέπεια.