H Nεολαία ΠΑΣΟΚ υπέρ της άμεσης ψήφισης του νομοσχεδίου για τη ρατσιστική βία

Ανακοίνωση της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, για τις πρόσφατες ρατσιστικές επιθέσεις, τον εκφυλισμό των θεσμών και την αναγκαιότητα ψήφισης του Νομοσχεδίου για τη Ρατσιστική Βία

Τα πρόσφατα περιστατικά ρατσιστικής βίας που έλαβαν χώρα προκαλούν τον αποτροπιασμό και την οργή όλων των Ελλήνων πολιτών. Οι χαρακιές στο πρόσωπο του 14χρονου Αφγανού και ο ανηλεής ξυλοδαρμός ενός 20χρονου Σύριου, από ομάδες μαυροφορεμένων ανδρών που δρουν ανενόχλητοι ως εγκληματική συμμορία με ναζιστικά πρότυπα και φασιστικές πρακτικές, είναι αναγκαίο να αντιμετωπιστεί το συντομότερο δυνατό πριν η ανοχή της ελληνικής κοινωνίας και των δημοκρατικών δυνάμεων εξαντληθεί.

Οι χαρακιές των νεοναζί προσβάλλουν την ιστορία, τον πολιτισμό, τις αρχές και τις αξίες της χώρας. Απέναντι στα σημάδια που θα μείνουν ανεξίτηλα στο πρόσωπο και στη μνήμη του ανήλικου Αφγανού, απέναντι στο αίμα του Σύριου Πρόσφυγα που κυνηγημένος εγκατέλειψε την πατρίδα του στην προσπάθεια να διασωθεί, οι δυνάμεις του συνταγματικού τόξου θα πρέπει να δώσουν επιτέλους μία συγκροτημένη, τελειωτική απάντηση.

Η Χρυσή Αυγή ως φασιστικό κόμμα στοχεύει στον εκτροχιασμό και τη διακωμώδηση της Ελληνικής Βουλής. Με ύβρεις και απειλές επιδιώκει να μετατρέψει τη Δημοκρατία σε αρένα, να εκφυλίσει τους θεσμούς επειδή ακριβώς πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Οι νοσταλγοί του Χίτλερ, που μεταλλάσσονται ως χαμαιλέοντες ανάλογα με την συγκυρία και σήμερα κατά την συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, απέδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.  

Άμεση κατάθεση και ψήφιση του νομοσχεδίου για την ποινική αντιμετώπιση των φαινομένων του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που έχει ως κορμό την πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ, με παράλληλη υιοθέτηση πρωτοβουλιών για την ενίσχυση και την προστασία του κοινοβουλευτισμού.

Απέναντι στο μίσος, στη βία, τον τρόμο και τους κοινωνικούς τσαμπουκάδες, η Δημοκρατία πρέπει να επιτεθεί. Καμία ανοχή σε εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου, σε δειλούς συμμορίτες, σε δήθεν πατριώτες και επικίνδυνους «βοσκούς».

Η επιλογή της Νέας Δημοκρατίας για «πάγωμα» του προς ψήφιση νομοσχεδίου που προωθούσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης, σημαδεύει το δημοκρατικό πολίτευμα. Στόχος μας, είναι να αντικρίζουμε το χαρακωμένο πρόσωπο του νεαρού Αφγανού με την ελάχιστη πεποίθηση ότι δεν παρεκκλίναμε καθόλου από τον διαρκή αγώνα για Δημοκρατία, Ισότητα, Αλληλεγγύη, ενισχύοντας τους Θεσμούς, την Παιδεία και τον Πολιτισμό.  Μπορεί στην Κίνα να διανύουν φέτος τη χρονιά του Φιδιού, στην Ελλάδα όμως συντηρητικές-μικροκομματικές  λογικές ενισχύουν την επώαση των αυγών του.

 

"H κυρία Λαοκρατία" του Στ.Θεοδωράκη

Ο Αλέξης Τσίπρας συνομιλεί με τον Ν. Κούνδουρο στο φουαγιέ.

Στην επίσημη πρεμιέρα της μουσικής παράστασης για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη στο Badminton, οι περισσότεροι ήταν ΣΥΡΙΖΑ. Στις πρώτες σειρές των επισήμων αναφέρομαι (για τους άλλους 2.000 πώς μπορώ να ξέρω;).

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είχαν τον Χαϊκάλη και την κυρία του. Το ΠΑΣΟΚ τον κ. Πρωτόπαπα, η Νέα Δημοκρατία τον κ. Γκιουλέκα και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, πλαισιωμένο από βουλευτές και οικονομικούς συμβούλους. Βέβαια, από αρχηγούς είχαμε και τον νέο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος τον Δημήτρη Κουτσούμπα με τη γυναίκα του και δυο βλοσυρούς «συντρόφους» που τον συνόδευαν σε κάθε του βήμα (σε αντίθεση με τον Αλέξη που ήταν χωρίς φρουρούς και μόνο με την Περιστέρα στο πλευρό του). Α, να μην ξεχάσω να σας πω για τον Κωστή Στεφανόπουλο. Ήταν και αυτός εκεί! Χρειαζόταν βοήθεια για να περπατήσει, αλλά καμία βοήθεια για να πει τα εύστοχά του. Ίσως ο καλύτερος Πρόεδρος που είχαμε ποτέ. Τι ίσως; Σίγουρα!
Η παράσταση ωραία -η ζωή και τα τραγούδια του Μίκη σαν παραμύθι- αν κι οι ειδικοί μεμψιμοιρούσαν. «Τα χορευτικά ήταν επιπέδου επιθεώρησης», «ο Βαλτινός είναι καλός ηθοποιός, αλλά δεν είναι τραγουδιστής», «αυτός που έφτιαξε τα βίντεο ήταν πιο πολύ φίλος του Φιντέλ Κάστρο παρά του Μίκη»…
Τέλος πάντων, αυτά θα τα ακούσετε ίσως και στα κανάλια, γιατί ήταν όλα εκεί. Κυνηγούσαν τον Μικρούτσικο, τον Σαββόπουλο, τον Μίμη Πλέσσα, τον Νταλάρα, τη Σαπουντζάκη (ναι, τη Zωζώ), τον Νίκο Κούνδουρο (με ένα βαρύ ραβδί στο χέρι αντί για μπαστούνι) και, βέβαια, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο που όμως δεν είχε χρόνο για τις κάμερες γιατί έπρεπε να μιλήσει με όλες τις γυναίκες του Badminton.

Σταματώ εδώ γιατί αν συνεχίσω λίγο ακόμη, το protagon θα με στέλνει για ρεπορτάζ στις πρεμιέρες. Στο τέλος, λοιπόν, της παράστασης, 3 ώρες και 30 λεπτά -ευχαρίστως θα έκοβα 40- συνάντησα τη Λαοκρατία. Δεν είναι κρίση μεγαλείου, είναι γεγονός. Η κυρία Λαοκρατία Λάκκα είναι η νονά του Αλέξη. Η ίδια είναι βαφτιστήρι του Άρη Βελουχιώτη! Βγαίνουν τα χρόνια; Βγαίνουνε – για να το λέει βγαίνουνε. Συζητούσαμε λοιπόν για το Αθαμάνιο, το χωριό του Αλέξη Τσίπρα στα Τζουμέρκα -έχω κάνει εκπομπή εκεί μαζί του το 2009- ώσπου, ξαφνικά, μου λέει: «και γιατί οι δημοσιογράφοι δεν υποστηρίζετε τους καθηγητές; γιατί δεν καλείτε τον κόσμο να βγει στους δρόμους, να ακυρωθούν οι εξετάσεις και να μην περάσει της κυβέρνησης;». Χαμογελώντας προσπάθησα να εξηγήσω στην κυρία Λαοκρατία ότι αυτό δεν είναι ακριβώς το σενάριο που συναρπάζει τον κόσμο (άλλωστε, το 70% του κόσμου διαφωνεί με την απεργία μέσα στις εξετάσεις - δημοσκόπηση της Κapa Research) αλλά η Λαοκρατία δεν με άκουγε. Ούτε τη φίλη της δεν άκουγε -της ίδιας ηλικίας και προφανώς της ίδιας πολιτικής παιδείας- που προσπαθούσε και αυτή να της πει ότι «ο κόσμος δεν θέλει απεργία μέσα στις εξετάσεις».
«Ο κόσμος θέλει να βγει στον δρόμο, αλλά δεν τον βοηθάτε», μου φώναξε φεύγοντας. Την ίδια φράση, περίπου, την είχα ακούσει και στο διάλειμμα της παράστασης. Συζητούσαμε με τον Αλέξη Τσίπρα για τα βάσανα των ημερών, όταν μια κυρία πετάχτηκε μπροστά του: «Αλέξη, κάλεσε αύριο τον κόσμο να βγει στους δρόμους. Ένα εκατομμύριο κόσμος θα σε ακολουθήσει και θα τελειώνουμε με αυτούς». Λίγο πριν στη σκηνή τραγουδούσαν «Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου» -όχι οι Beatles, αλλά ο Θωμαΐδης, ο Μακεδόνας και η Νέγκα, έξοχοι και οι τρεις- και η έκρηξη της κυρίας δε με ξάφνιασε. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το αντιμετώπισε με το χιούμορ που έπρεπε: «αν είναι τόσο εύκολο, να το κάνω λοιπόν»… «Να το κάνεις γιατί αυτό θέλει η κοινωνία», επέμεινε η κυρία.

Τι θέλει, λοιπόν, η κοινωνία;
Στα Προπύλαια κάποιοι δάσκαλοι αποδοκίμασαν συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ φωνάζοντας, ρυθμικά, «πουλημένοι». Αν δει κανείς τα βίντεο στο youtube θα διαπιστώσει ότι ο καβγάς ήταν πάλι για την κοινωνία. Οι δάσκαλοι έλεγαν ότι η κοινωνία θέλει γενική απεργία τις ημέρες των εξετάσεων. Οι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ, στο τέλος μιας ανεμικής συγκέντρωσης, έλεγαν ότι «με κάτι τέτοια ξεκόβουμε από την κοινωνία». Το ίδιο και στο Τυμπάκι της Κρήτης. Θα έχετε μάθει για τον καβγά. Οι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, από το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο, διαφωνούν με τη δημιουργία μεγάλου εμπορικού λιμανιού στα Νότια της Κρήτης, οι κάτοικοι όμως της περιοχής λένε "ναι" στο έργο. Το ίδιο και στις Σκουριές (στο όνομα της κοινωνίας αντιδρούν οι κάτοικοι – στο όνομα της κοινωνίας επιμένουν οι εργαζόμενοι). Μέχρι και ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, ερμηνεύοντας την κοινωνία, είπε ότι «δεν αντέχουμε άλλο» (παρουσία του Τσίπρα το είπε), στη συνέχεια, βέβαια, είπε ότι «η κοινωνία θέλει να αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων» (είχε φύγει ο Τσίπρας και είχε έρθει ο Σαμαράς). Όλοι Πυθίες της κοινωνίας λοιπόν.

Αλλά πώς ξεστράτισα έτσι; Και από τον Μίκη (που απέδωσε έξοχα κατά την άποψή μου ο Άρης Λεμπεσόπουλος – άψογος όσο και η «μητέρα» του, η Φιλαρέτη Κομνηνού) έφτασα στον ΣΕΒ; Η
Λαοκρατία φταίει.

 Protagon.gr

Ντανύ Κον Μπεντίτ: Ανοίξτε τα μάτια! Πείτε "όχι" σε μιαν Ευρώπη των εθνών

 

Χρειαζόμαστε την Ευρώπη. Και μην θεωρήσετε πως έχουμε εδώ απλά μια διακήρυξη πεποιθήσεων. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους, τα κράτη-έθνη δεν μπορούν πια να αντισταθούν στις επελάσεις της οικονομικής σφαίρας. Όσο κι αν δεν το παραδέχονται, οι ηγέτες τους δεν είναι πλέον εις θέση να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Αρκεί λίγη διαύγεια για να κατανοήσει κανείς πως ξεχωριστά ποτέ δεν πρόκειται να κατορθώσουν να ρυθμίσουν τις αγορές, να ελέγξουν την χρηματοοικονομία, να αντισταθούν στην κλιματική υποβάθμιση, να επιλύσουν τις κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις...

Φυσικά δεν φτάσαμε εκεί απλά λόγω της «δύναμης των γεγονότων». Η συλλογική ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών είναι μεγάλη. Αν μην τι άλλο, δεν κατόρθωσαν να εκτιμήσουν σε ποιο βαθμό ήταν αποσταθεροποιητική η παγκοσμιοποίηση. Απορροφημένοι από τις «εσωτερικές υποθέσεις» τους, δεν θέλησαν να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία που πρόσφερε η δημιουργία του ευρωπαϊκού χώρου ώστε να επεκτείνουν ανάλογα και την κοινή πολιτική τους δράση.
   
Η διαπίστωση είναι οδυνηρή, αλλά αμετάκλητη, αρκεί να κατανοήσουν όλοι πως η είναι πρωτίστως η παγκοσμιοποίηση που μας υπαγορεύει να προβούμε σε μεγάλες αλλαγές κλίμακας: σε τριάντα χρόνια, κανένα κράτος-μέλος δεν θα ανήκει στους G8. Η επιρροή της Γαλλίας δεν θα διαφέρει πολύ από εκείνη του Λουξεμβούργου. Εφόσον επιθυμούμε να διατηρήσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, να αναπτύξουμε τις δημοκρατίες μας, να υπερασπιστούμε τις ιδέες της δικαιοσύνης και της κοινωνικής προστασίας, να αποτρέψουμε το σάρωμα του πολιτισμού μας από την παγκοσμιοποίηση, χρειάζεται να δώσουμε την μάχη στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι θα πρόκειται ασφαλώς περί μάχης.
   
Οι σημερινές κατηγορίες κατά της Ευρώπης είναι δικαιολογημένες. Είναι αλήθεια πως η πολιτική λιτότητας δεν απαντάει στην κρίση. Η κριτική στα ελλείμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι σωστή. Αλλά έλεος, ας ανοίξουμε τα μάτια! Το να θεωρεί κανείς πως υπάρχει εθνική λύση είναι παράλογο. Μόνο μέσω της Ευρώπης μπορούμε να συνεχίσουμε να ελέγχουμε τις ζωές μας.

Αν στην Γαλλία, ή κάποια άλλη χώρα, μια κυβέρνηση ασκεί μια κακή πολιτική, η απάντηση είναι η αλλαγή πολιτικής ή και κυβέρνησης. Αυτό ισχύει και στην Ευρώπη. Το πρόβλημα δεν είναι να εξουδετερώσουμε την Ευρώπη, αλλά εκείνους που την ελέγχουν. Μην αφήνετε να σας εξαπατούν, δεν πρόκειται να βγούμε από τον οικονομικό μαρασμό δια της επιστροφής στο κράτος-έθνος. Μην απογοητεύεστε. Κάνοντάς το, εγγυάσθε πως θα χάσουμε κάθε δυνατότητα επίδρασης στον κόσμο. Η Ευρώπη επέτρεψε την απίστευτη πρόοδο του ανθρωπίνου πολιτισμού. Στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που παρήγαγε ολέθριους πολέμους και απαίσιους ολοκληρωτισμούς, η προοπτική του πολέμου εξαλείφθηκε από το πολιτικό φαντασιακό. Πρόκειται περί μοναδικής κατάκτησης· αλλά δεν αρκεί.

Ανοίξτε τα μάτια! Πείτε "όχι" σε μιαν Ευρώπη των εθνών, που θα ...
μετατραπεί σε πεδίο μάχης νέων, οικονομικών αυτή τη φορά, πολέμων. Έλεος, μην επιτρέπετε να σας παγιδεύουν στις αυταπάτες περί σωτηρίας μέσω του έθνους-κράτους.

Αναγνωρίστε την πραγματικότητα της μάχης που αντιμετωπίζουμε: πρόκειται περί ενός «αγώνα μέχρι θανάτου» μεταξύ διαφορετικών απόψεων για την Ευρώπη, που αντιστοιχούν σε αντιθετικές πολιτικές αντιλήψεις.

Είναι προφανές πως το ευρωπαϊκό μοντέλο του Κάμερον (Cameron) δεν αφορά μιαν Ευρώπη που αντλεί την νομιμότητά της από τον εκδημοκρατισμό της παγκοσμιοποίησης. Αντιθέτως, προτείνει την υπονόμευση της ΕΕ (και των κρατών-μελών) προς όφελος των αγορών. Η ευρωπαϊκή του αντίληψη βασίζεται στην στοιχειωδέστερη αντίληψη της πολιτικής ως μιας διαδικασίας επανεκλογής και παράλληλα προάσπισης των συμφερόντων του Σίτι «του». Να είμαστε σαφείς ως προς τον αντίπαλο:είναι η εγκατάλειψη της πολιτικής, αλλιώς η μη παρέμβαση της «δημοσίου αρχής», που υποσκάπτει την Ευρώπη.

Βρισκόμαστε σε μια ρευστή κατάσταση, με ασαφή κατάληξη. Αλλά επαφίεται σε εμάς να αποφασίσουμε την κατάληξή της. Δεν πρόκειται να έχουμε «νομοτελειακά» την ανάδυση μιας Ευρώπης που να αντιστοιχεί στις ανάγκες του 21ου αιώνα και να είναι δομημένη προς όφελος του κοινού συμφέροντος. Αρνηθείτε το «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση». Ας τολμήσουμε την ευρωπαϊκή ομοσπονδία.  

Οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης· να απαιτήσουμε έναν ουσιαστικό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό που να μας επιτρέπει να δώσουμε απάντηση στην κρίση, να εγγυηθούμε ένα επίδομα ανεργίας σε όλους τους νέους και μια υγειονομική κάλυψη αντάξια αυτού του ονόματος. 

Όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν ουτοπικά. Αλλά δείτε τι συνέβη στην Γαλλία: θεωρεί την Γαλλική Επανάσταση ως κοιτίδα της, ως το ιδρυτικό της γεγονός. Κι όμως, χρειάστηκε να περάσουν εκατόν πενήντα χρόνια πριν αποδώσει το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες και μετατραπεί σε πραγματική δημοκρατία.

Μια πολιτική Ευρώπη, που θα δρα προς όφελος του κοινού συμφέροντος στην οικονομία, την οικονομία, την κοινωνία και την εκπαίδευση... Ιδού η ουτοπία του αιώνα μας. Εμπρός Ευρώπη των αντιφρονούντων!


* Ο Daniel Cohn-Bendit είναι συμπρόεδρος της ομάδας των «πράσινων» στο ΕΚ
* πηγή La Croix

"Ακυβέρνητη Ευρωζώνη"

Γ. Καπόπουλος στην "Ημερησία"

Τρίτη, 14 Μάι 2013 

Στην Ιταλία οι δικαστικές περιπέτειες του Μπερλουσκόνι απειλούν την ενότητα της νέας κυβέρνησης Λέτα, αλλά μάλλον πριμοδοτούν δημοσκοπικά το κόμμα του καβαλιέρε που φθάνει στην πιο πρόσφατη δημοσκόπηση το ποσοστό του 35,6%, ενώ το κόμμα του Γκρίγιο πιστώνεται με ποσοστό 24,1%, μια σαφής ένδειξη ότι η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων απορρίπτει ως ανεπαρκείς τις προσεκτικές διορθωτικές κινήσεις στην πολιτική λιτότητας του νέου πρωθυπουργού.
Στην Ισπανία, το Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλιστές καταρρέουν δημοσκοπικά με πάταγο, οι πρώτοι από το 44% στο 22% και οι δεύτεροι από το 30% στο 20%, με τη δυναμική της διαμαρτυρίας να αναζητά τοπικές εθνικιστικές και περιφερειακές εκφράσεις. Στη Μαδρίτη δεν κινδυνεύει απλά η δικομματική σταθερότητα, αλλά το εθνικό πολιτικό σκηνικό...

Στη Γαλλία είναι αδύνατο να φαντασθούμε τον Ολάντ μετά την επερχόμενη εκλογική συντριβή των Σοσιαλιατών στις τοπικές εκλογές και τις ευρωεκλογές της επόμενης Ανοιξης να ολοκληρώνει την τριετή προεδρική και κοινοβουλευτική θητεία που απομένει, ενώ είναι αμφίβολο αν μια επάνοδος-αντεπίθεση του Σαρκοζί θα μπορέσει να ανακόψει την εκτόξευση της Λεπέν στη δεύτερη θέση.
Την ίδια στιγμή, στη Γερμανία, παραμένει άγνωστο κατά πόσο η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» θα κατορθώσει να σπάσει το φράγμα του 5% κυρίως σε βάρος των Φιλελευθέρων και των Χριστιανοσοσιαλιστών στη Βαυαρία που «φλερτάρουν» πιο συγκεκαλυμμένα με τον ευρωσκεπτικισμό και να βραχυκυκλώσει πλήρως τα μετεκλογικά σενάρια. Δεύτερος άγνωστος παράγων είναι και η τύχη του κόμματος των Πειρατών, τη δύναμη του οποίου υποτίμησαν σε όλες τις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις οι δημοσκοπήσεις.

Τι δείχνουν αθροιστικά όλα τα παραπάνω; Δυσκολότερη μετεκλογική διαπραγμάτευση για σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία, αλλά κυρίως κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης στην Ισπανία, την Ιταλία και την Γαλλία με απρόβλεπτες παρενέργειες.
Ετσι η υπόθεση εργασίας ότι μετά τις γερμανικές εκλογές έρχεται η ώρα για μια συνολική διαπραγμάτευση για το μέλλον της Ευρωζώνης τίθεται εν αμφιβόλω, καθώς Μαδρίτη, Ρώμη και Παρίσι θα είναι ακυβέρνητες πολιτείες, ενώ το Βερολίνο, αν διαβάσουμε προσεκτικά το άρθρο του Σόιμπλε στους Financial Times για την Τραπεζική Ενωση, δεν φαίνεται να επείγεται και πολύ να τερματίσει τη σημερινή ρευστότητα.
Η πολιτική αποσταθεροποίηση στον Νότο και στη Γαλλία και η μη μεταλάξιμη σε εναλλακτική πρόταση αντισυστημική οργή δεν απειλούν, ούτε πολύ περισσότερο πιέζουν το Βερολίνο, του δίνουν άλλοθι στην παρελκυστική του τακτική και ενισχύουν τη δυνατότητά του να προσφέρει ad hoc σωστικές παρεμβάσεις στο παρά πέντε...

Οι ακυβέρνητες πολιτείες στον Νοτο της Ευρωζώνης θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο σε εσωστρέφεια και η προοπτική ή καλύτερα η ευχή για μέτωπο του Νότου θα απομακρύνεται: Αν δεν υπάρχει σύγκλιση και συναίνεση σε εθνικό επίπεδο, πώς να υπάρξει κοινή γραμμή ή ακόμη περισσότερο μέτωπο κατά της Γερμανίας;
Φθηνός έως μηδενικός δανεισμός σε βάρος των εταίρων της, προσπάθεια αρπαγής των τραπεζικών καταθέσεων του Νότου μέσω της απειλής του «κουρέματος» των μεγαλοκαταθετών, υπονόμευση της πολιτικής σταθερότητας των εταίρων με την άκαμπτη εμμονή στις περικοπές.

Η κυριαρχία της Γερμανίας είναι από ό,τι φαίνεται συνολική και μη αντιστρέψιμη για το ορατό μέλλον, ένα επίτευγμα για το οποίο στο Βερολίνο είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το αντίτιμο, είτε πρόκειται για την απομόνωση στους G-7, είτε ακόμη και μια διαχειρίσιμη ύφεση στο εσωτερικό της χώρας.

Θολός ορίζοντας

Η υπόθεση εργασίας ότι μετά τις γερμανικές εκλογές έρχεται η ώρα για μια συνολική διαπραγμάτευση για το μέλλον της Ευρωζώνης τίθεται εν αμφιβόλω, καθώς Μαδρίτη, Ρώμη και Παρίσι θα είναι ακυβέρνητες πολιτείες, ενώ το Βερολίνο, αν διαβάσουμε προσεκτικά το άρθρο του Σόιμπλε στους Financial Times για την Τραπεζική Ενωση, δεν φαίνεται να επείγεται και πολύ να τερματίσει τη σημερινή ρευστότητα.

Kapopoulos@pegasus.gr

Οι Μανωλάδες κι εμείς...

Γράφει η Λίνα Παπαδοπούλου*

πηγή: Έθνος | 9-5-2013

Η Ευρώπη, αν θέλει να αποφύγει τα χειρότερα των κόσμων που απομυζά τόσους αιώνες αλλά και τα χείριστα του δικού της προηγούμενου αιώνα, δεν αρκεί μόνο να ενωθεί πολιτικά και να επιμείνει στην ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Κάποτε τους φέρναμε στην Ευρώπη σκλάβους, αλυσοδεμένους μέσα σε πλοία. Τώρα κάνουμε οικονομία.

Το ξεχάσαμε κιόλας. Για το περιστατικό -σαν να ‘ταν μεμονωμένο- στη Μανωλάδα μιλάω. Για τους αλλοδαπούς εργάτες που λάβανε σκάγια αντί κάποιων λίγων ευρώ για τη δουλειά τους. Γι’ αυτούς που μας παρέχουν σε προσιτές τιμές τα νοστιμότερα ίσως φρούτα της εποχής. Που μας κλέβουν τις δουλειές που ποτέ δεν θα κάναμε και τα παγκάκια όπου δεν θέλουμε να καθίσουμε. Ξεχάσαμε και τις εργάτριες στο Μπαγκλαντές που φτιάχνοντας επώνυμα ρούχα για μας θάφτηκαν στα ερείπια κτίσματος, χωρίς αντισεισμική προστασία έναντι της συντονισμένης κίνησης των μηχανών.
Κάποτε τους φέρναμε στην Ευρώπη σκλάβους, αλυσοδεμένους μέσα σε πλοία. Τώρα κάνουμε οικονομία: έρχονται μόνοι τους σε βάρκες-καρυδότσουφλα με κίνδυνο ζωής: τέσσερις ξεκινάνε, τρεις φτάνουν. Ή μένουν εκεί, στις κατεστραμμένες κοινωνίες και οικονομίες τους να παράγουν για μας.
Πλουτίζοντας τις πολυεθνικές φίρμες και αυξάνοντας τα κεφάλαια που πηγαινοέρχονται ανέλεγκτα αφήνοντας όχι μόνο εργοστάσια αλλά και χώρες συντρίμμια…


Θα πάρει μέτρα η Ευρωπαϊκή Ενωση για τις χώρες που δεν σέβονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, ανακοινώθηκε μετά το δράμα στο Μπαγκλαντές. Ποια δικαιώματα; Η υποκρισία μας είναι δομική: ξέρουμε ότι είμαστε πλούσιοι εδώ στην Ευρώπη, αιώνες τώρα, σε βάρος τους. Κλέβοντάς τους τον πλούτο τους ή την εργατική τους δύναμη. Οπως ξέρουμε -βλέπουμε- ότι ο πλούτος αυτός δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμη. Η παραγωγή έχει μεταφερθεί. Μας «κρατάει» λίγο ακόμη ο χάρτινος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός-καζίνο. Η ιστορία όμως δεν τελείωσε, επιταχύνεται.

Η Ευρώπη, αν θέλει να αποφύγει τα χειρότερα των κόσμων που απομυζά τόσους αιώνες αλλά και τα χείριστα του δικού της προηγούμενου αιώνα, δεν αρκεί μόνο να ενωθεί πολιτικά και να επιμείνει στην ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Πρέπει και να αναδιοργανώσει την παραγωγή και την κατανάλωσή της. Να επενδύσει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στην καινοτομία και σε οικολογικές πηγές ενέργειας, στην «πράσινη» και με επιχειρησιακό ήθος ανάπτυξη. Παράλληλα όμως η ευρωπαϊκή κοινωνία πρέπει να υιοθετήσει ένα μοντέλο φιλικής προς το περιβάλλον και χαμηλής ενεργειακά κατανάλωσης. Ή θα κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία, ή η ανάγκη θα μας επιβληθεί με τη βία.

*Η Λίνα Παπαδοπούλου είναι Επίκουρη Καθηγήτρια στο ΑΠΘ και μέλος της Προσωρινής Επιτροπής Πρωτοβουλίας της Δυναμικής Ελλάδας.

Τα αδιέξοδα των συνδικαλιστών

Γιάννης Αντωνίου, Τα Νέα, 13/05/2013

---

Η κυβέρνηση, έστω και καθυστερημένα, προχώρησε στην αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατά δύο ώρες. Το μέτρο ήταν αναμενόμενο και απολύτως αναγκαίο για την αποφυγή του λειτουργικού black-out των σχολικών μονάδων το επόμενο έτος, εν όψει 7000 περίπου συνταξιοδοτήσεων και στις δύο βαθμίδες, μηδενικών διορισμών μονίμων εκπαιδευτικών και αναπληρωτών στη Δευτεροβάθμια. Την ίδια στιγμή η ΟΛΜΕ θεώρησε την αύξηση του ωραρίου αιτία πολέμου, εξαγγέλλοντας ως πεδίο αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την κοινωνία τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Τα λειτουργικά κενά ως πρόβλημα μιας παρατεταμένης παθογένειας

Τα προβλήματα σχετικά με την κάλυψη των λειτουργικών κενών των σχολείων, εκτός από τις μνημονιακές δεσμεύσεις και τους περιορισμένους οικονονομικούς πόρους, είναι άμεσα συναρτημένα με την ανθρωπογεωγραφία της εκπαίδευσης και την πολιτική στελέχωσης των σχολικών μονάδων τα τελευταία 30 χρόνια. Η κρίση απλώς τα επέτεινε.

Στην μακρά περίοδο της δανεικής ευημερίας οι κυβερνήσεις και μαζί τους ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ουσιαστικά ευθυγραμμίζονταν με τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, ακολουθώντας μια πολιτική μαζικών διορισμών. Στο όνομα της διεύρυνσης των γνωστικών πεδίων, αύξαναν συνεχώς τις ειδικότητες, αποτελεί μάλιστα κοινό μυστικό ότι σ’ αυτή τη λογική εν πολλοίς υποτάσσονταν και τα προγράμματα σπουδών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ιδιαίτερα στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη δεκαετία του 1970 οι ειδικότητες ήταν περίπου 15, ενώ σήμερα έχουν φτάσει τις 117. Πρακτικά σχεδόν όλοι οι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΑΤΕΙ μπορούσαν και μπορούν να διεκδικήσουν μία θέση στην αχανή αγορά εργασίας της εκπαίδευσης. Παράλληλα, υπό το κράτος των συντεχνιακών πιέσων, θεσπίστηκε ένα άκαμπτο πλέγμα ρυθμίσεων ως προς τις μετακινήσεις των εκπαιδευτικών και τις αναθέσεις διδασκαλίας των επί μέρους διδακτικών αντικειμένων που στις περισσότερες περιπτώσεις καθιστούσε εξαιρετικά δύσκολη την κινητικότητα εντός σχολικής μονάδας, περίπου αδύνατη από σχολική μονάδα σε σχολική μονάδα και αδιανόητη από περιοχή σε περιοχή. Εάν σ’ αυτά προστεθούν η σταδιακή μείωση του ωραρίου και οι αποσπάσεις σε διοικητικές θέσεις του Υπουργείου Παιδείας, σε διευθύνσεις εκπαίδευσης αλλά και σε άλλες υπηρεσίες άσχετες με την εκπαίδευση, στην Αρχιεπισκοπή, σε βιβλιοθήκες, σε βουλευτές, κόμματα κ.λπ με αδιαφανή και πελατειακά κριτήρια, εάν ακόμη προστεθούν οι κρυμμένοι σκελετοί μέσα σε σχολικές ντουλάπες, που με την ανοχή των διευθυντών των σχολείων και την κάλυψη των συνδικαλιστών δούλευαν ελάχιστα ή καθόλου, τα πλασματικά τμήματα και εν γένει κάθε είδους επινόημα της δημοσιοϋπαλληλικής καμαρίλας, η εικόνα του τρέχοντος αδιεξόδου συμπληρώνεται.

Το συμπέρασμα δεν είναι απροσδόκητο, το σύστημα πρόσληψης και διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού της εκπαίδευσης, όπως άλλωστε και στο σύνολο της δημόσιας διοίκησης, οικοδομήθηκε ανορθολογικά, χωρίς μέριμνα συνετής διαχείρισης οικονομικών πόρων, χωρίς σχέδιο αντιμετώπισης πραγματικών εκπαιδευτικών αναγκών, κατά βάση δηλαδή σε μία λογική εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων με στόχο τη συντήρηση και την αναπαραγωγή του πολιτικού και συνδικαλιστικού συστήματος.

Υπερασπίζοντας τα ερείπια…

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που η ηγεσία της ΟΛΜΕ ως οργανικό μέρος αυτού του παθογενούς συστήματος επιλέγει να δώσει τη μητέρα των μαχών με επίδικο αντικείμενο την αύξηση του ωραρίου. Αντίπαλοι του όποιου εξορθολογισμού, δεν τους νοιάζει εάν χωρίς τις αναγκαίες ρυθμίσεις τα σχολεία δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν την επόμενη χρονιά. Ζητούν από μία χρεωκοπημένη χώρα κι άλλους διορισμούς σαν να μην έγινε τίποτα. Τρομοκρατούν την κοινωνία με το υποτιθέμενο όπλο της απεργίας στις εξετάσεις και διαπνεόμενοι από το σύνδρομο του Σαμψών αποφασίζουν να θαφτούν κάτω από τα ερείπια του συστήματος, στη δημιουργία του οποίου συνέβαλαν αποφασιστικά. Προσπερνούν με κυνική αδιαφορία τα πορίσματα διεθνών οργανισμών σχετικά με τους μέσους όρους διδακτικών ωρών των εκπαιδευτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διεθνώς που επιβεβαιώνουν ότι οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα διδάσκουν σε ετήσια βάση πολύ κάτω από το μέσο όρο συγκριτικά με τους συναδέλφους τους στην Ε.Ε. και στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ.

Οι διδακτικές ώρες στην Ελλάδα ανά εκπαιδευτικό στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση φτάνουν τις 589, όταν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει τις 778 και στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ τις 782. Στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, Γυμνάσιο και Λύκειο, οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 415 για την Ελλάδα, ενώ οι μέσοι όροι για την ΕΕ φτάνουν τις 671 για το Γυμνάσιο και τις 635 για το Λύκειο και στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ τις 704 και 658 αντίστοιχα (Education at a glance 2012: http: //www. oecd.org/ edu/eag2012.htm).

Όμως οι αριθμοί είναι αμείλικτοι...

Σήμερα στη δημόσια εκπαίδευση υπηρετούν 151.386 μόνιμοι εκπαιδευτικοί, 68.666 στην Πρωτοβάθμια και 82.720 στη Δευτεροβάθμια.

Τα προβλεπόμενα κενά στη Δευτεροβάθμια, εάν συνυπολογιστούν οι συνταξιοδοτήσεις, περίπου 4.000, οι 4319 αναπληρωτές του 2012-13, τα 1.200 κενά του ιδίου έτους, οι 2.783 αποσπασμένοι σε υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας και οι 380 σε διάφορες άλλες υπηρεσίες, κόμματα, βουλευτές κλπ, φτάνουν στον τρομακτικό αριθμό των 12.682. Η αύξηση δύο ωρών στη Δευτεροβάθμια προσθέτει 157.440 ώρες, ήτοι περίπου 8746 θέσεις επιπλέον σε εκπαιδευτικό προσωπικό. Παρά την αύξηση λοιπόν του ωραρίου απομένουν ακόμη περίπου 3936 κενά. Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι η οριζόντια αύξηση του ωραρίου δημιουργεί πλεονάσματα σε ειδικότητες όπως οι ΠΕ19-20 (πληροφορικής 2500), γυμναστές, ξένων γλωσσών, ενώ αφήνει περίπου 4000 κενά στις βασικές ειδικότητες, φιλόλογοι, μαθηματικοί και φυσικών επιστημών.

Αντιστοίχως στη Πρωτοβάθμια εκπαίδευση με το συνυπολογισμό των συνταξιοδοτήσεων, περίπου 3000, τους λιγότερους διορισμούς αναπληρωτών (4500 έναντι 5711 το τρέχον έτος, ήτοι 1189 περίπου λιγότεροι), τους 941 αποσπασμένους, τα 800 περίπου κενά του τρέχοντος έτους φτάνουμε στα 5930 κενά για το 2013-14.

Προτάσεις επίλυσης του προβλήματος που επικεντρώνονται στην άμεση επιστροφή όλων των αποσπασμένων στις τάξεις ή αντί της οριζόντιας αύξησης του ωραρίου εισηγούνται την επιμήκυνση του χρόνου παραμονής στη βαθμίδα του ωραρίου από 6 ή 8 σε 10 χρόνια, παρά τις αγαθές τους προθέσεις, πάσχουν και από ρεαλισμό αλλά και από αποτελεσματικότητα. Για την πρώτη πρόταση, εάν προς στιγμή δεχτούμε ότι όλοι οι αποσπασμένοι επέστρεφαν στα σχολεία τους, αυτό, εκτός του ότι πρακτικά θα ισοδυναμούσε με διάλυση του κεντρικού διοικητικού μηχανισμού τoυ Υπουργείου και των διευθύνσεων, θα συνεισέφερε στην μεν Δευτεροβάθμια 3163 θέσεις, αφήνοντας ακάλυπτες 9519 περίπου θέσεις, ενώ στην Πρωτοβάθμια θα καλύπτονταν 941 θέσεις και τα κενά θα έφταναν τα 4989. Η δεύτερη πρόταση, η οποία σημειωτέον ότι δεν έχει μετρηθεί ως προς τα αποτελέσματά της, σίγουρα θα επηρέαζε μόνο κλάσμα των εκπαιδευτικών στις αντίστοιχες βαθμίδες ωραρίου, αφήνοντας τελείως ανεπηρέαστους από την αύξηση τους εκπαιδευτικούς που έχουν υπερβεί την εικοσαετία.

Η πρόταση

Η πρόταση για την αντιμετώπιση του προβλήματος όχι μόνο με ορίζοντα το επόμενο έτος, εκτός από την αύξηση του ωραρίου, είναι αναγκαίο να συμπεριλάβει και ένα άλλο μοντέλο διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού της εκπαίδευσης, καθώς και μία γενναία αναδιάταξη του εκπαιδευτικού χάρτη. Συγκεκριμένα:

Άμεση εκπόνηση σχεδίου δραστικών συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων και εφαρμογή του μέσα στο Καλοκαίρι.

Κανένα τμήμα κάτω από 25 μαθητές (εξαίρεση μόνο για τις νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές).

Απαγόρευση των αποσπάσεων σε υπηρεσίες εκτός του Υπουργείου Παιδείας.

Δραστική μείωση των αποσπασμένων σε διοικητικές υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας, Διευθύνσεις κλπ. Οι όποιοι αποσπασμένοι για το επόμενο έτος να επιλέγονται αποκλειστικά από πλεονασματικές ειδικότητες (πληροφορικής, γυμναστές κλπ). Παράλληλα εκπόνηση σχεδίου ώστε η στελέχωση των διοικητικών υπηρεσιών του Υπουργείου να καλυφθεί μέχρι το τέλος του επόμενου χρόνου με το προσωπικό που θα μετακινηθεί από άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου.

Εξάντληση του υποχρεωτικού ωραρίου απ’ όλους τους εκπαιδευτικούς.

Ενεργοποίηση της δεύτερης και τρίτης ανάθεσης διδακτικού έργου σε ειδικότητες όπως πληροφορικής, γυμναστές, οικιακής οικονομίας, ξένων γλωσσών κλπ.

Υποχρεωτικές υπερωρίες εντός σχολικής μονάδας στις ειδικότητες που καλύπτεται το αναγκαίο ωράριο.

Μετακινήσεις εκπαιδευτικού προσωπικού από περιοχές που υπάρχουν πλεονάσματα σε άλλες που παρουσιάζουν ελλείμματα με κριτήρια διαφάνειας αντικειμενικότητας κλπ.

Μαριλένα Κοππά: Περί ρεαλισμού και της «Συμμαχίας του Νότου»

---

Η «συμμαχία του Νότου» αντιμετωπίζεται, συχνά, με συγκατάβαση: την έχουν αποκαλέσει «ένα ακόμα ψέμα» για να βγάλουμε το καλοκαίρι», μια ουτοπική αναζήτηση χωρίς 
ανταπόκριση ή, ακόμα πιο μηδενιστικά, μια αδιέξοδη αφήγηση που έχει σκοπό να υπερβεί τις εσωκομματικές αντιθέσεις του ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκ των πραγμάτων, η ιδέα χρήζει αποτίμησης.
Η ιδέα είναι τόσο αυτονόητη, που είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για την πατρότητα της: ίσως γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον όρο PIGS. Την έχουν ήδη υιοθετήσει πολιτικοί εκφραστές της σοσιαλδημοκρατίας, όπως ο Νίκος Μουζέλης. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλης Βενιζέλος, δήλωσε ότι ανέλαβε τον Οκτώβριο του 2012  – από κοινού με νότιους ομολόγους του – πρωτοβουλία για την προώθηση μιας αναπτυξιακής αντιπρότασης στην υφιστάμενη πολιτική λιτότητας. Εάν κατατέθηκε αυτή η πρόταση, εμείς δεν το γνωρίζουμε. Αντίθετα, είδαμε την αντιπρόταση εφτά σημείων του Rubalcaba του ισπανικού σοσιαλιστικού κόμματος (PSOE), με στόχο την επιστροφή σε ανάπτυξη σε ρυθμούς 3% το έτος, έως το 2018: αν και η πρόταση αυτή δεν έχει ως σημείο αφετηρίας μια «συμμαχία του νότου», η αναφορά του σ’ ένα «χρυσό κανόνα», που υιοθετεί την αρχή ότι οι δαπάνες για έρευνα και παιδεία δεν θα προσμετρούνται στο έλλειμμα, αποτελεί έμμεση αντιδιαστολή με το «χρυσό κανόνα» ελλειμμάτων της Μέρκελ.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και ο επιμελητής του προγράμματος της ΝΔ, Μάξιμος Χαρακόπουλος, υιοθέτησε προεκλογικά την συγκεκριμένη ιδέα, λέγοντας μάλιστα ότι ο κ. Σαμαράς είχε ήδη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένα παρόμοιο εγχείρημα. Μετεκλογικά, η προτεραιότητα ήταν «η ανάκτηση της αξιοπιστίας». Συνεπώς, το ερώτημα δεν είναι η «αυθεντικότητα» της ιδέας, αλλά η αξιοπιστία του φορέα που την εκφέρει.

Η αποτίμηση «της συμμαχίας» ως στρατηγήματος ή στρατηγικής, αφορά τελικά μια αξιολόγηση στόχων και, μόνο σε δεύτερο επίπεδο, «τακτικών επιλογών». Χωράνε πολλά στρατηγήματα σε μια στρατηγική, αλλά όχι το αντίθετο. Ως προς τους στόχους, η αποτίμηση προϋποθέτει μια εκτίμηση περί αντίληψης της πραγματικότητας.

Μια διαπίστωση αποτελεί κοινό τόπο: η εφαρμοζόμενη πολιτική του μνημονίου οδηγεί στην ύφεση, με απώλεια έως σήμερα άνω του 20% του ΑΕΠ και με 27% ανεργία στην Ελλάδα. Εδώ όλοι συμφωνούν, αν και υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι εάν είχαμε εφαρμόσει «καλύτερα» το πρόγραμμα, θα είχαμε λιγότερο πόνο. Αυτό δεν τεκμαίρεται από τ’ ανάλογα αποτελέσματα της ίδιας πολιτικής στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Για να το πούμε απλά, ο ρυθμός απώλειας θέσεων εργασίας είναι τέτοιος, που κάθε χρόνος εφαρμογής της υφιστάμενης πολιτικής, προϋποθέτει δύο ή τρία χρόνια υγιούς ανάπτυξης για την αναπλήρωσή τους. Η αποδοχή της στρατηγικής υπό αυτό το πρίσμα, όχι ως εξαναγκασμό, αλλά επί της αρχής, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε κυνικά ότι πρέπει να χαθεί μια γενιά.

Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι έχουμε πετύχει προσαρμογή κατά τα 2/3, έχουμε εξασφαλίσει πρωτογενές πλεόνασμα, θα ανταμειφτούμε με νέο «κούρεμα» και άρα, έως το τέλος του 2013 (άντε το 2014), το πρόγραμμα «θα βγει». Πρόκειται άλλωστε για μονόδρομο δεδομένων των εναλλακτικών (μη) επιλογών. Στη βάση αυτής της αντίληψης, δεν υπάρχει περίπτωση συμμαχίας του Νότου, αφού όσοι προσβλέπουν σε μια «ειδική μεταχείριση» βρίσκονται αντιμέτωποι με το δίλημμα του φυλακισμένου: δεν ομολογούν την αποτυχία του προγράμματος προκειμένου να διατηρήσουν την εύνοιά του, δηλαδή το πολυπόθητο κούρεμα μετά τις γερμανικές εκλογές.

Όμως, αυτή η οπτική παραβλέπει το γεγονός ότι μόνο μια συνολική και συντονισμένη αντίδραση των φυλακισμένων, όπως αυτή που προτείνει το ισπανικό PSOE, έχει δυνατότητες να μας βγάλει από το δίλημμα. Για να το πούμε απλά: η λειτουργία της συνταγής της «εσωτερικής υποτίμησης» οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση των δημοσίων επενδύσεων, εσωτερική παύση πληρωμών, αύξηση λειτουργικών ελλειμμάτων των ταμείων και εμβάθυνση της κρίσης στην πραγματική οικονομία.
Σε κάθε περίπτωση, μια συμμαχία του νότου δε σημαίνει απαραίτητα ολική ρήξη με τις βασικές επιλογές της εξωτερικής μας πολιτικής κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Καταρχήν, οι ΗΠΑ και όχι η Ρωσία είναι αυτή τη στιγμή η μεγάλη δύναμη που επιθυμεί μια αλλαγή ρότας από την πολιτική της περιοριστικής νομισματικής πολιτικής και της ύφεσης. Η Ουάσιγκτον φοβάται τις επιπτώσεις της ευρωπαϊκής κρίσης στις προοπτικές ανάκαμψης της αμερικανικής οικονομίας. Μπορεί κανείς να απορρίψει «επί της αρχής» τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των δεδομένων αντιφάσεων στις Ευρω-Ατλαντικές σχέσεις;

Δεύτερον, ο γαλλογερμανικός άξονας δεν είναι αρραγής. Στη Γαλλία, το κείμενο που διέρρευσε πρόσφατα στη Le Monde και υπέγραφαν επιφανή στελέχη του PS, δεν δημιούργησε τριβές μόνο μεταξύ κυβέρνησης και κομματικής βάσης, αλλά και διαφωνίες εντός του Υπουργικού Συμβουλίου. Τελικά, το ερώτημα είναι απλό: μπορεί η Γαλλία να ελπίζει στη διατήρηση της οικονομικής της συνοχής με την εξακολούθηση μιας περιοριστικής πολιτικής, που απαντά σε ένα πρόβλημα που δεν έχουμε, δηλαδή την τιθάσευση του πληθωρισμού; Στο μεταξύ, Letta και Rajoy προειδοποιούν τη Merkel ότι τα χρονικά περιθώρια για τραπεζική ένωση και πολιτικές ανάπτυξης, στενεύουν. Μπορεί κανείς να απορρίψει «επί της αρχής» τη δυνατότητα εκμετάλλευσης αυτών των δεδομένων αντιφάσεων στις τάξεις των λαϊκών κομμάτων;

Φυσικά, ένα ζήτημα αρχής είναι η ετοιμότητα να βγει κανείς (ή όχι) από το Ευρώ, «εάν χρειαστεί». Το φόβητρο της εξόδου δεν είναι ελληνικό ή κυπριακό φαινόμενο. Το κόστος που θα είχε μια τέτοια επιλογή για όσους εξαρτώνται από τη μισθωτή εργασία, είναι δεδομένο, ακόμα και για όσους ευαγγελίζονται το «πάγωμα» ή την «αναστολή» του μνημονίου. Συνεπώς, εάν η στρατηγική εσωτερικής υποτίμησης είναι αδιέξοδη, όπως επίσης και η έξοδος από το Ευρώ, στην πραγματικότητα η «συμμαχία του Νότου» είναι ο πραγματικός μονόδρομος.

Η Μαριλένα Κοππά είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

www.metarithmisi.gr